Kijk goed naar de foto bij dit artikel. Het is diep in de nacht, het regent en de onverlichte B-weg buigt flauw af naar links. In de spiegels weerkaatsen koplampen van een achterligger. Maar kijk dan naar de handen op het stuur: ze zijn verkrampt. De auto is de grip op de weg al aan het verliezen; links doemt een massieve boom angstaanjagend dichtbij op. Voor de buitenwereld lijkt dit straks een ‘plotselinge stuurfout’ of een ‘onhandige correctie’. Maar fysiologisch gezien is dit het fysieke eindstation van een brein dat seconden geleden al volledig is vastgelopen. De bestuurder is hier niet zomaar afgeleid; zijn brein kon de overdaad aan prikkels, de natte berm, de bocht, de koplampen en de vermoeidheid simpelweg niet meer verwerken. De werkelijke crash vond al seconden vóór deze foto plaats. "Een auto is om nog onbekende oorzaak van de weg geraakt. Het betreft een eenzijdig ongeval." Je leest het wekelijks in de media en in politierapporten. Maar fysiologisch en verkeersdidactisch klopt die verklaring niet. Met de term 'eenzijdig ongeval' sluiten we een dossier exact op het punt waar de belangrijkste vraag pas zou moeten beginnen. Want een voertuig raakt niet zomaar uit het niets van de weg. Wat aan de buitenkant een 'plotselinge stuurfout' lijkt, is fysiologisch het fysieke eindstation van een brein dat seconden daarvoor al volledig vastliep. In deze nieuwe De illusie van... ontleedt Agentschap Verkeerssector Nederland: * Waarom de term 'eenzijdig ongeval' een administratieve doofpot is voor fysiologische overbelasting. * Hoe het verlies van controle fysiologisch verloopt in drie stappen volgens het Pre-perceptive Traffic Cognition Framework (PPTCF). * Waarom de traditionele instructeursopleiding bestuurders aflevert die fysiologisch kansloos zijn zodra prikkels zich opstapelen.
MO MODULAIR ONDERWIJS · DIGITAAL
Ontgrendel dit onderdeel
Kijk goed naar de foto bij dit artikel.
Het is diep in de nacht, het regent en de onverlichte B-weg buigt flauw af naar links.
In de spiegels weerkaatsen koplampen van een achterligger.
Maar kijk dan naar de handen op het stuur: ze zijn verkrampt.
De auto is de grip op de weg al aan het verliezen; links doemt een massieve boom angstaanjagend dichtbij op.
Voor de buitenwereld lijkt dit straks een ‘plotselinge stuurfout’ of een ‘onhandige correctie’.
Maar fysiologisch gezien is dit het fysieke eindstation van een brein dat seconden geleden al volledig is vastgelopen.
De bestuurder is hier niet zomaar afgeleid; zijn brein kon de overdaad aan prikkels, de natte berm, de bocht, de koplampen en de vermoeidheid simpelweg niet meer verwerken.
De werkelijke crash vond al seconden vóór deze foto plaats.
"Een auto is om nog onbekende oorzaak van de weg geraakt.
Het betreft een eenzijdig ongeval."
Je leest het wekelijks in de media en in politierapporten.
Maar fysiologisch en verkeersdidactisch klopt die verklaring niet.
Met de term 'eenzijdig ongeval' sluiten we een dossier exact op het punt waar de belangrijkste vraag pas zou moeten beginnen.
Want een voertuig raakt niet zomaar uit het niets van de weg.
Wat aan de buitenkant een 'plotselinge stuurfout' lijkt, is fysiologisch het fysieke eindstation van een brein dat seconden daarvoor al volledig vastliep.
In deze nieuwe De illusie van… ontleedt Agentschap Verkeerssector Nederland:
* Waarom de term 'eenzijdig ongeval' een administratieve doofpot is voor
fysiologische overbelasting.
* Hoe het verlies van controle fysiologisch verloopt in drie stappen volgens het
Pre-perceptive Traffic Cognition Framework (PPTCF).
* Waarom de traditionele instructeursopleiding bestuurders aflevert die fysiologisch kansloos zijn zodra prikkels zich opstapelen.
€ 4,95
Na betaling blijft dit onderdeel gekoppeld aan je persoonlijke account.