Wanneer je je aan de verkeersregels houdt, is de verkeersveiligheid dan geregeld? Neem een rotonde. Een bestuurder nadert de rotonde en wil de derde afslag nemen. Hij geeft richting naar links aan. Een andere bestuurder wil dezelfde afslag nemen, maar geeft bij het naderen geen richting aan. Wie handelt volgens de verkeersregels? En belangrijker: welke informatie hebben andere weggebruikers nodig om het gedrag van deze bestuurders tijdig te kunnen inschatten? Artikel 55 van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 bepaalt wanneer richting aangeven verplicht is. Het naar links aangeven van de voorgenomen rijrichting bij het naderen van een rotonde is volgens de Nederlandse verkeersvoorlichting niet wettelijk verplicht. Daarmee is de juridische vraag echter niet hetzelfde als de verkeersveiligheidskundige vraag. Want verkeersveiligheid gaat niet alleen over wat een bestuurder doet. Het gaat ook over wat andere weggebruikers op basis van dat gedrag verwachten. Een richtingaanwijzer kan informatie geven over een voorgenomen manoeuvre. Maar welk effect heeft die informatie op de verwachtingen en beslissingen van anderen? En onder welke omstandigheden draagt die informatie daadwerkelijk bij aan veilig verkeersgedrag? Dat zijn vragen die verder gaan dan de constatering of iemand een verkeersregel naleeft. Vanuit Agentschap Verkeerssector Nederland willen we daarom aandacht vragen voor drie samenhangende, maar verschillende perspectieven: 1. De norm Wat verlangt de wet van de verkeersdeelnemer? 2. Het gedrag Hoe ontstaat het gedrag van de verkeersdeelnemer binnen de concrete verkeerssituatie? 3. De preventie Wat kunnen we doen om risico’s eerder te herkennen en te voorkomen dat ze uitgroeien tot gevaarlijke situaties? Die drie perspectieven verdienen ieder hun eigen beoordeling én moeten in samenhang worden onderzocht. De rotonde is daarbij slechts een herkenbaar voorbeeld van een bredere vraag: richten we onze verkeersveiligheid voldoende in op het voorkomen van risico’s, of beoordelen we vooral het gedrag nadat het zichtbaar is geworden? Een overtreding kan aanleiding zijn voor handhaving. Maar de afwezigheid van een overtreding bewijst op zichzelf niet dat een verkeerssituatie optimaal veilig is ingericht. Dat vraagt om een bredere blik op verkeersgedrag, verwachtingen, informatieverwerking en preventie. Niet om de verkeersregels ter discussie te stellen, maar om te onderzoeken hoe wetgeving, gedrag en verkeersveiligheid elkaar kunnen versterken. De vraag is niet alleen of iemand zich aan de verkeersregels houdt. De vraag is ook of ons verkeersveiligheidssysteem voldoende doet om te voorkomen dat risico’s ontstaan. In onze position paper De grens van de verkeersregel. Wanneer wettelijk correct gedrag nog geen verkeersveilig gedrag garandeert werken we deze vraag verder uit. Lees de position paper op Verkeerssector.nl: [link naar de position paper] Agentschap Verkeerssector Nederland Van norm naar inzicht. Van beoordeling naar preventie.
Wanneer wettelijk correct gedrag nog geen verkeersveilig gedrag garandeert
Position paper van Agentschap Verkeerssector Nederland
Samenvatting
Verkeersveiligheid wordt voor een belangrijk deel benaderd vanuit verkeersregels, zichtbaar rijgedrag, overtredingen en ongevallen.
Deze benadering is noodzakelijk, maar roept een fundamentele vraag op: in hoeverre begrijpen we daarmee ook hoe verkeersrisico’s ontstaan en hoe ze vooraf kunnen worden voorkomen?
Een bestuurder kan zich aan de verkeersregels houden en toch een verkeerssituatie verkeerd inschatten.
Omgekeerd bewijst een overtreding op zichzelf nog niet waardoor het gedrag is ontstaan.
Tussen de verkeerssituatie en de uiteindelijke handeling liggen processen waarin informatie wordt geregistreerd, geselecteerd en geïnterpreteerd, verwachtingen worden gevormd en beslissingen tot stand komen.
De rotonde biedt een concrete illustratie.
Het aankondigen van een gekozen afslag door bij het naderen richting naar links aan te geven, is in Nederland niet algemeen wettelijk verplicht.
Toch kan die signalering informatie opleveren voor andere weggebruikers.
De vraag of en onder welke omstandigheden die informatie bijdraagt aan veiligere beslissingen, is niet uitsluitend juridisch te beantwoorden.
Agentschap Verkeerssector Nederland pleit daarom voor een bredere benadering van verkeersveiligheid, waarin drie vragen nadrukkelijk met elkaar worden verbonden:
- Norm: wat is wettelijk verplicht, toegestaan of verboden?
- Gedrag: hoe ontstaat het gedrag van de verkeersdeelnemer?
- Preventie: hoe kunnen we het ontstaan van risico’s eerder herkennen en aantoonbaar verminderen?
De centrale stelling van dit position paper is dat naleving van verkeersregels een noodzakelijke, maar op zichzelf geen volledige maatstaf voor verkeersveiligheid vormt.
De opgave is niet om de verkeersregels terzijde te schuiven, maar om de verbinding te versterken tussen regelgeving, gedragsontwikkeling, verkeersomgeving en preventie.
1. De vraag die we te weinig stellen
Een bestuurder nadert een rotonde en wil de derde afslag nemen.
Hij geeft richting naar links aan. Een andere bestuurder kiest dezelfde afslag, maar geeft bij het naderen geen richting aan.
Beide gedragingen kunnen binnen de wettelijke ruimte vallen.
Toch verstrekken de bestuurders verschillende informatie aan andere weggebruikers.
De eerste bestuurder maakt zijn voorgenomen rijrichting eerder kenbaar.
De tweede doet dat niet.
Andere weggebruikers moeten hun verwachtingen daarom mede baseren op de positie, snelheid en beweging van het voertuig en op de overige informatie die de verkeerssituatie biedt.
Dat verschil bewijst niet dat de ene bestuurder veiliger rijdt dan de andere.
Het maakt wel een relevante vraag zichtbaar.
Als verkeersveiligheid mede afhankelijk is van het tijdig herkennen en voorspellen van elkaars gedrag, waarom beoordelen we verkeersgedrag dan zo vaak vanuit de vraag of iemand een verkeersregel overtreedt?
Deze vraag gaat verder dan een richtingaanwijzer.
Ze raakt aan de manier waarop we verkeersveiligheid definiëren, rijgedrag beoordelen, bestuurders opleiden en preventieve maatregelen ontwikkelen.
Een verkeersregel kan juridisch duidelijk zijn zonder dat daarmee alle vragen over veilig gedrag zijn beantwoord.
Dat onderscheid verdient meer aandacht in het verkeersveiligheidsbeleid.
2. De verkeersregel bepaalt de norm, maar niet de volledige verkeerswerkelijkheid
Verkeersregels hebben een onmisbare functie.
Ze structureren het verkeer, begrenzen gedrag en maken het mogelijk om overtredingen te beoordelen en te handhaven.
Maar de verkeerswerkelijkheid bestaat niet uitsluitend uit regels en afzonderlijke handelingen.
Weggebruikers bewegen zich in een dynamische omgeving waarin andere voertuigen, fietsers, voetgangers, infrastructuur en veranderende omstandigheden voortdurend invloed op elkaar uitoefenen.
Een bestuurder moet niet alleen weten wat de regels voorschrijven.
Hij moet ook relevante informatie herkennen, ontwikkelingen inschatten en bepalen hoe hij binnen de gegeven situatie veilig kan handelen.
Daarmee ontstaat een onderscheid tussen de juridische norm en de bredere vraag naar verkeersveilig gedrag.
De norm bepaalt wat wettelijk van een bestuurder wordt verlangd.
De verkeersveiligheidskundige analyse onderzoekt daarnaast hoe gedrag ontstaat, welke omstandigheden daarop van invloed zijn en welke mogelijkheden bestaan om risico’s te verminderen.
Die twee perspectieven vullen elkaar aan.
Een bredere analyse maakt de verkeersregels niet minder belangrijk.
Ze helpt juist om te onderzoeken hoe regelgeving, gedrag en preventie elkaar kunnen versterken.
3. De rotonde als concrete casus
Een bestuurder nadert een rotonde en wil de derde afslag nemen.
Hij geeft richting naar links aan.
Een andere bestuurder wil dezelfde afslag nemen, maar geeft bij het naderen geen richting aan.
Artikel 55 van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 (RVV 1990) bepaalt wanneer bestuurders richting moeten aangeven.
Het artikel noemt onder meer het oprijden en verlaten van de doorgaande rijbaan, het wisselen van rijstrook en andere belangrijke zijdelingse verplaatsingen.
Het artikel noemt rotondes niet afzonderlijk.
Volgens de Nederlandse verkeersvoorlichting is het aankondigen van de gekozen afslag door bij het naderen van een rotonde richting naar links aan te geven, niet wettelijk verplicht.
Bij het verlaten van een rotonde is richting aangeven naar rechts in de gebruikelijke verkeerssituatie wel verplicht.
De precieze juridische beoordeling blijft afhankelijk van de betreffende manoeuvre en verkeerssituatie.
Daarmee ontstaat een relevant onderscheid tussen de wettelijke norm en de verkeersveiligheidskundige vraag.
De wet bepaalt wanneer richting aangeven verplicht is.
De aanvullende vraag is welke informatie andere weggebruikers nodig hebben om het waarschijnlijke gedrag van een bestuurder tijdig en betrouwbaar in te schatten.
Een richtingaanwijzer kan daarbij een rol spelen.
Het signaal maakt een voorgenomen manoeuvre kenbaar, maar garandeert niet dat de manoeuvre daadwerkelijk wordt uitgevoerd of veilig kan worden uitgevoerd.
Evenmin bewijst het ontbreken van een richtingaanwijzer bij het naderen van een rotonde op zichzelf dat een bestuurder onveilig handelt.
De vraag of een bepaald signaleringspatroon de verkeersveiligheid verbetert, vraagt daarom om een afzonderlijke beoordeling van de verkeerscontext, de verwachtingen van andere weggebruikers en de effecten op hun beslissingen.
De juridische vraag is wanneer richting aangeven verplicht is.
De preventieve vraag is welke informatie weggebruikers helpt om tijdig en veilig op elkaars gedrag te anticiperen.
Die vragen hangen samen, maar zijn niet hetzelfde.
4. Wenselijk gedrag zonder uniforme gedragsnorm
In het verkeer maken we onderscheid tussen verplicht, verboden en wenselijk gedrag.
Dat onderscheid is begrijpelijk.
Niet iedere gedraging hoeft wettelijk te worden voorgeschreven en niet iedere aanbeveling rechtvaardigt een nieuwe verplichting.
Toch ontstaat een aandachtspunt wanneer wenselijk gedrag wordt aanbevolen zonder dat voldoende duidelijk is welke functie het heeft, onder welke omstandigheden het relevant is en welk effect ervan mag worden verwacht.
Een aanbeveling kan logisch klinken, maar daarmee is haar verkeersveiligheidseffect nog niet aangetoond.
Omgekeerd betekent het ontbreken van een wettelijke verplichting niet dat een gedraging verkeersveiligheidskundig irrelevant is.
Bij de rotonde is het daarom onvoldoende om uitsluitend te constateren dat links richting aangeven bij het naderen niet verplicht is.
De aanvullende vragen zijn:
- Welke verwachtingen vormen andere weggebruikers op basis van de beschikbare signalen?
- In hoeverre beïnvloedt de richtingaanwijzer die verwachtingen?
- Wanneer levert het signaal bruikbare aanvullende informatie op?
- Onder welke omstandigheden kan het signaal verkeerd worden geïnterpreteerd?
- Welke aanbeveling is op basis van onderzoek te rechtvaardigen?
Deze vragen, vragen om een inhoudelijke beoordeling van gedrag in de verkeerscontext.
Het doel is niet om iedere wenselijke gedraging alsnog wettelijk verplicht te stellen. Het doel is om aanbevelingen over verkeersgedrag beter te onderbouwen en hun functie binnen de verkeerswerkelijkheid duidelijk te maken.
5. Van zichtbare overtreding naar het ontstaan van risico
Verkeersveiligheidsbeleid richt zich onder meer op overtredingen, ongevallen, letsel en ander zichtbaar onveilig gedrag.
Dat is noodzakelijk.
Overtredingen moeten waar van toepassing worden gehandhaafd en ongevallen moeten worden onderzocht.
Maar het zichtbare eindresultaat vertelt niet automatisch het volledige verhaal over het ontstaan van risico.
Voordat een bestuurder een handeling uitvoert, heeft informatieverwerking plaatsgevonden.
De bestuurder bevindt zich in een verkeerscontext, registreert informatie, selecteert relevante signalen en interpreteert wat hij ziet.
Op basis daarvan vormt hij verwachtingen, voorspelt hij mogelijke ontwikkelingen, beoordeelt hij risico’s en neemt hij beslissingen.
Dit proces verloopt niet noodzakelijk bewust of in strikt gescheiden stappen.
Verschillende processen kunnen gelijktijdig plaatsvinden en elkaar beïnvloeden.
Toch is het onderscheid inhoudelijk belangrijk.
Een bestuurder kan een verkeerde beslissing nemen doordat hij een relevante ontwikkeling niet heeft herkend.
Hij kan een verkeerssituatie verkeerd voorspellen of de beschikbare informatie onjuist interpreteren.
Ook kunnen tijdsdruk, vermoeidheid, afleiding, beperkte ervaring of de inrichting van de omgeving een rol spelen.
Niet iedere fout heeft dezelfde oorzaak.
Evenmin kan ieder ongeval worden voorkomen door betere informatieverwerking.
Maar wie uitsluitend de uiteindelijke handeling beoordeelt, kan mogelijke aangrijpingspunten voor preventie missen.
Daarom moet verkeersveiligheidsbeleid niet alleen vragen wat er misging, maar ook onderzoeken hoe de situatie zich ontwikkelde en welke mogelijkheden er vooraf waren om het risico te verminderen.
De overtreding kan zichtbaar zijn.
Het proces waardoor het risico ontstond, vraagt om afzonderlijke analyse.
6. Verkeersveiligheid begint vóór de handeling
Vanuit Vooraf Gestuurd Inzicht benaderen we verkeersveiligheid mede als een vraagstuk van tijdige informatieverwerking en anticipatie.
Een bestuurder moet niet alleen reageren op wat zich op dat moment voor hem bevindt.
Hij moet ook relevante ontwikkelingen herkennen en vooruitdenken over wat er vervolgens kan gebeuren.
Dat betekent niet dat een bestuurder de toekomst exact kan voorspellen.
Het betekent dat hij leert om op basis van de beschikbare informatie mogelijke ontwikkelingen te herkennen, onzekerheid mee te wegen en zijn handelen daarop af te stemmen.
Deze benadering vraagt aandacht voor de samenhang tussen:
- Verkeerscontext: welke situatie en omstandigheden zijn aanwezig?
- Informatieverwerking: welke informatie wordt geregistreerd, geselecteerd en herkend?
- Verwachtingsvorming: wat denkt de bestuurder dat er waarschijnlijk gaat gebeuren?
- Interpretatie en voorspelling: welke betekenis geeft de bestuurder aan de situatie en welke ontwikkelingen voorziet hij?
- Risicobeoordeling en besluitvorming: welke mogelijkheden ziet hij en welke risico’s verbindt hij daaraan?
- Uitvoering en feedback: wat doet de bestuurder, wat gebeurt er daadwerkelijk en welke informatie vraagt om bijstelling?
Deze samenhang biedt een manier om verkeersgedrag te analyseren zonder het te reduceren tot één zichtbare handeling.
Het maakt bovendien duidelijk waarom verkeersveiligheid niet uitsluitend kan worden benaderd als een vraagstuk van correcte bediening, regel naleving of reactie op een reeds ontstane situatie.
De bestuurder moet bekwaam worden om in de verkeerswerkelijkheid informatie te verwerken en zijn gedrag daarop aan te passen.
Dat is een andere vraag dan uitsluitend of hij weet welke handeling bij een bepaalde verkeersregel hoort.
7. De betekenis voor rijopleiding en gedragsontwikkeling
De rijopleiding is een belangrijke schakel tussen verkeersregels en zelfstandig verkeersgedrag.
Een bestuurder moet de verkeersregels kennen en kunnen toepassen. Daarnaast moet hij leren om verkeerssituaties te begrijpen, ontwikkelingen te herkennen, risico’s in te schatten en zijn gedrag tijdig aan te passen.
Het correct uitvoeren van een voorgeschreven handeling is daarom niet hetzelfde als het volledig begrijpen van de verkeerssituatie waarin die handeling plaatsvindt.
Een leerling kan bijvoorbeeld leren wanneer hij richting moet aangeven, zonder voldoende te begrijpen welke informatie dat signaal aan andere weggebruikers verstrekt.
Andersom kan iemand begrijpen waarom signalering belangrijk is, maar de uitvoering ervan onder druk onvoldoende beheersen.
Kennis, vaardigheid en inzicht hangen samen, maar zijn niet onderling uitwisselbaar.
Daarom moet bij de ontwikkeling van verkeersbekwaamheid aandacht bestaan voor zowel de uitvoering als de denkprocessen die aan die uitvoering voorafgaan.
Voor de rijopleiding betekent dit dat de beoordeling van een bestuurder niet uitsluitend moet draaien om de vraag of hij een handeling correct uitvoert.
Ook moet worden onderzocht in hoeverre hij relevante informatie herkent, ontwikkelingen tijdig voorziet en zijn beslissingen aanpast aan de verkeerssituatie.
Dat vraagt om een zorgvuldige verbinding tussen regels, instructie, gedragsontwikkeling en de eisen van zelfstandig verkeersdeelname.
Het betekent niet dat iedere denkfout rechtstreeks observeerbaar of eenvoudig toetsbaar is. Het betekent wel dat verkeersbekwaamheid niet volledig kan worden begrepen door uitsluitend naar de zichtbare uitvoering te kijken.
8. Van reactieve beoordeling naar preventieve analyse
Een preventieve benadering vraagt om een andere volgorde van vragen.
Niet alleen:
Welke regel is overtreden?
Maar ook:
Hoe is deze verkeerssituatie ontstaan?
Niet alleen:
Welke handeling had de bestuurder moeten uitvoeren?
Maar ook:
Welke informatie had hij nodig om tijdig tot een veilige beslissing te komen?
En niet alleen:
Wie heeft een fout gemaakt?
Maar ook:
Welke mogelijkheden bestaan er om vergelijkbare risico’s in de toekomst te verminderen?
Deze vragen vervangen de juridische beoordeling niet.
Ze voegen een aanvullende analyse toe.
Bij een ongeval kan het noodzakelijk zijn om vast te stellen welke verkeersregel is overtreden en wie daarvoor verantwoordelijk is.
Daarnaast kan onderzoek nodig zijn naar de omstandigheden, de informatiepositie van betrokkenen, de inrichting van de weg en de mogelijkheden om het ongeval te voorkomen.
Niet iedere onveilige situatie is het gevolg van een gebrekkige verkeersregel.
Niet ieder risico kan met betere rijopleiding worden opgelost.
En niet iedere preventieve maatregel is effectief.
Juist daarom moet de analyse breed genoeg zijn om verschillende oorzaken te onderscheiden en de gekozen interventie te kunnen onderbouwen.
De ambitie is om niet uitsluitend achteraf te beoordelen wat er is gebeurd, maar ook systematisch te onderzoeken waar vooraf mogelijkheden bestonden om het risico te verminderen.
9. De rol van PPTCF-ID en Vooraf Gestuurd Inzicht
Het Pre-perceptive Traffic Cognition Framework – Information Density (PPTCF-ID) kan worden onderzocht als analysekader voor de relatie tussen verkeerscontext, informatieverwerking en verkeersbeslissingen.
De centrale gedachte is dat verkeersveiligheid mede wordt beïnvloed door de informatie die in een situatie beschikbaar is, de wijze waarop bestuurders die informatie verwerken en de verwachtingen die daaruit ontstaan.
Daarbij is het belangrijk onderscheid te maken tussen de registratie van informatie, de selectie ervan, de herkenning van patronen en de interpretatie die tot een verwachting of beslissing kan leiden.
Het kader moet niet worden gepresenteerd als een bewezen oplossing voor verkeersveiligheidsproblemen.
De waarde ervan moet blijken uit de toepassing op concrete vraagstukken, de kwaliteit van de analyses en de mate waarin de uitkomsten toetsbare aanknopingspunten voor verbetering opleveren.
Vooraf Gestuurd Inzicht richt zich op het tijdig ontwikkelen en toepassen van verkeersinzicht. Het biedt daarmee een inhoudelijk uitgangspunt voor de vraag hoe bestuurders beter kunnen leren anticiperen op de verkeerswerkelijkheid.
In combinatie kunnen deze perspectieven helpen om verkeersveiligheidsvraagstukken niet uitsluitend vanuit de zichtbare handeling te benaderen, maar ook vanuit de processen die daaraan voorafgaan.
Dat vraagt om onderzoek, praktijktoetsing en evaluatie.
Alleen zo kan worden vastgesteld waar deze benadering daadwerkelijk meerwaarde biedt.
10. De positie van Agentschap Verkeerssector Nederland
Agentschap Verkeerssector Nederland pleit voor een bredere en beter verbonden benadering van verkeersveiligheid.
Een benadering waarin de wettelijke norm, het ontstaan van gedrag en de mogelijkheden voor preventie afzonderlijk worden onderzocht en vervolgens met elkaar worden verbonden.
Daarbij staan drie uitgangspunten centraal.
Ten eerste: behoud de normatieve duidelijkheid.
Verkeersregels blijven onmisbaar voor de ordening van het verkeer, de bescherming van weggebruikers en de handhaving.
Een preventieve benadering maakt de wettelijke norm niet vrijblijvend.
Ten tweede: onderzoek hoe gedrag ontstaat.
Zichtbaar rijgedrag is het resultaat van een wisselwerking tussen de bestuurder, de verkeerscontext en de informatie die daarin beschikbaar is.
Om gedrag duurzaam te kunnen beïnvloeden, moeten we die wisselwerking beter begrijpen.
Ten derde: toets preventieve maatregelen op hun werking.
Een aanbeveling is niet automatisch effectief omdat zij aannemelijk klinkt.
Interventies moeten inhoudelijk worden onderbouwd en waar mogelijk worden getoetst op hun daadwerkelijke bijdrage aan veiliger verkeersgedrag.
Vanuit deze uitgangspunten wil het Agentschap bijdragen aan een inhoudelijke discussie over de ontwikkeling van verkeersveiligheid, rijopleiding en preventie.
Niet door bestaande organisaties of werkwijzen zonder onderscheid af te wijzen, maar door vragen te stellen die kunnen leiden tot beter onderbouwde keuzes.
De inzet is een verkeersveiligheidsbenadering waarin niet alleen wordt gekeken naar de norm en de uiteindelijke handeling, maar ook naar de omstandigheden en processen die aan die handeling voorafgaan.
11. De centrale vraag aan de verkeerssector
De casus van de rotonde lijkt klein.
Juist daardoor maakt zij een groter vraagstuk concreet.
De wettelijke norm maakt onderscheid tussen verplichte en niet algemeen verplichte signalering.
De verkeersveiligheidskundige beoordeling vraagt daarnaast welke informatie andere weggebruikers nodig hebben en hoe die informatie hun verwachtingen en beslissingen beïnvloedt.
Dat onderscheid speelt ook bij snelheid, afstand houden, voorrang verlenen, het herkennen van gevaar en het reageren op onverwachte ontwikkelingen.
De sector moet daarom de ruimte nemen om verder te kijken dan de vraag of een bestuurder een regel heeft overtreden.
Dat betekent niet dat alle verkeersproblemen met dezelfde aanpak kunnen worden opgelost. Het betekent wel dat we moeten onderzoeken welke rol regelgeving, gedragsontwikkeling, infrastructuur en informatieverwerking in ieder afzonderlijk vraagstuk spelen.
Agentschap Verkeerssector Nederland legt daarom de volgende vraag voor aan beleidsmakers, onderzoekers, infrastructuurdeskundigen, opleiders en andere professionals in de verkeerssector:
Beoordelen we verkeersveiligheid vooral op wat een bestuurder doet en of dat is toegestaan, of ontwikkelen we ook de kennis en instrumenten om te begrijpen waarom gedrag ontstaat en hoe risico’s eerder kunnen worden verminderd?
Die vraag verdient een inhoudelijk antwoord, gebaseerd op analyse, onderzoek en toetsing in de praktijk.
Slotstelling
Een verkeersregel stelt grenzen aan gedrag.
Een rijopleiding ontwikkelt de bekwaamheid om in het verkeer te handelen.
Een preventieve verkeersveiligheidsaanpak onderzoekt hoe gevaarlijke situaties kunnen worden voorkomen voordat zij tot onveilig handelen leiden.
Deze functies zijn verschillend, maar moeten op elkaar aansluiten.
De naleving van verkeersregels blijft een essentiële voorwaarde voor een ordelijk en veilig verkeerssysteem.
Tegelijkertijd vraagt verkeersveiligheid om inzicht in de manier waarop bestuurders informatie verwerken, verwachtingen vormen en beslissingen nemen binnen een dynamische verkeersomgeving.
Wie risico’s eerder wil herkennen en verminderen, moet daarom niet uitsluitend kijken naar de uiteindelijke handeling.
De vraag is niet alleen of iemand zich aan de verkeersregels houdt.
De vraag is ook of ons verkeersveiligheidssysteem voldoende doet om te voorkomen dat risico’s ontstaan.
Dat is de discussie die Agentschap Verkeerssector Nederland wil aanjagen.
Agentschap Verkeerssector Nederland
Voor een verkeersveiligheidsbenadering waarin norm, gedrag en preventie met elkaar worden verbonden.